Azərbaycan Milli Konservatoriyasının tərkibində İncəsənət Gimnaziyasının 5A sinfinin istedadlı şagirdlərdən biri SƏİD NƏZƏRLİNİN müəllifi olduğu bədii mətni, Respublikainfo.com Media Qrupun oxucularına təqdim edirik:
Həmçinin yerigəlmişkən bacarıqlı və istedadlı şagirdimiz Səid Nəzərliyə gələcək həyatında və işlərində uğurlar arzulayırıq…
Dünya görmüş ağac
Bədi mətn
I hissə
Toxum olaraq yerə düşmüşdüm. Torpağın dərinliyinə getməyim çox çəkmişdi. Torpağın səthində hər şey görünürdü. Günlər sonrasında zəlzələ baş verdi. Ardınca isə torpaq sürüşməsi oldu.
Yağışın köməyi ilə sulana bilirdim. Bir həftə keçdi. Özümdən nəyinsə çıxmaq istədiyini hiss etdim. 2 həftədən sonra aşağı baxdım. Toxum orada idi. Mən isə toxumdan çıxan balaca yaşıl bitki kimi idim. Uzun müddət sonra yaşıl bir bitki olaraq ilk dəfə torpaqdan yuxarı çıxaraq ətrafı görə bildim. Nağıllarda vaxt tez keçir. Ona görə 2 ay keçdi. Artıq sərt bir gövdəm var idi. Ətrafdakılar bəziləri çılpaq bəziləri isə heyvan dərisindən xəz geyinmiş insanlar idi. Bir illik gözləmədən sonra bir ağaca ola bilmişdim. O insanlar isə mənim gövdəmə uzanırdılar.
Qəribə , qızmar və yumru bir şeyin yavaş-yavaş böyüdüyünü görürdüm. Məlum oldu ki, bu bir alma imiş. Almaya görə bu iki ayağı üzərində gedən canlılar mənə tez-tez gəlməyə almaları qoparıb yeməyə başladılar. Mən onlara kömək etdiyim üçün xoşbəxt idim…
II hissə
Həmişəki kimi torpağın üzərində bir ağac olaraq ətrafa baxır, quşların nəğmələrinə qulaq asardım. Birdən-birə göydən qara, yumru və balaca bir şey düz mənim yanıma düşdü. Təəccüblə o balaca varlığa baxıb onun nə ola biləcəyini təxmin edirdim. Burada əsas məsələ onun göründüyü deyil, nəyə çevrilib, nə olacağı maraqlı idi. Diqqətlə baxarkən onun mənim toxumuma bənzər başqa bir toxum olduğunu gördüm.
O, iki ayağı üstə gedən canlıların o toxumu əzməməsi üçün bütün gücümlə köklərimi onun altına qədər uzatdım. Var gücümlə torpağı titrətdim. Toxum yavaş-yavaş torpağın içinə çəkildi. Toxumun torpağın dərinliklərinə getdiyindən əmin olandan sonra yağışın yağmasını gözlədim…
1 həftə keçməsinə baxmayaraq, heç yağış yağmadı…
Sanki bütün gücünü məni böyütmək üçün saxlamışdı. Ona görə də öz köklərimdə olan suyu ona verdim. Nağıllarda vaxtın tez keçməsilə bərabər artıq mənim yanımda mənimlə söhbət edə bilən bir fidan var idi. Onunla söhbət etdiyimiz hər an sanki saat daha sürətli keçirdi.
Nəhayət, o mənim yanımda öz zəhmətimlə böyüddüyüm bir ağac oldu. Sanki mən nə yaşayırdımsa, o da onu yaşayırdı. Çünki artıq onun da yarpaqlarından sarı rəngdə bir canlı əmələ gəlirdi. Sən demə bu sarı, şirin bir armud imiş. İnsanlar bizim sayəmizdə qidalanır və ac qalmırdılar. İllər sonra bizim böyüdüyümüz yerdə bir park yarandı…
Artıq bizdən qida vasitəsi kimi istifadə edə bilməzdilər. Bizim gövdəmizə uşaqlar gəlirdilər. Onlar ya oynayır ya da dincəlib uzanırlar.
Mən və mənim dostum ağac, gözəl bir həyat yaşayırıq…
Müəllif: Səid Nəzərli
Respublikainfo.com Media Qrup
